خام فروشی، سیاست یک بام و دو هوا

۱۶ تیر ۱۳۹۹ کد خبر : 2552
با نوسازی و بهینه سازی صنایع وابسته به ذخایر معدنی، خام فروشی رو به افول خواهد گذاشت؛ ارزش افزوده آن نیز بیشتر و در نتیجه وابستگی به دیگر کشورها کمتر خواهد شد. این مقوله ای است که مسئولان کشور بر اساس رهنمودهای مقام معظم رهبری باید آویزه گوش خود کنند تا با صداقت و شفافیت در حرکتی منسجم و همگانی به سر منزل مقصود برسد.

متاسفانه امروزه خام فروشی به کلید واژه ای تبدیل شده است که هدف کامل از نتیجه و اجرای آن رنگ باخته و گاهی به صورت چماقی بر سر رقابتی سالم فرود می آید و با اعمال نظر هایی بر رسانه ها و افکار عمومی به سمت ناکجا آباد می رود. افرادی که در شرکتهای بزرگ و وابسته به آنها منافعی دارند، به کمک اهرم های قدرت و با نفوذ به رسانه های جمعی و برنامه هایی در صدا و سیما، با حالتی حق به جانب افکار عمومی را تحت تاثیر قرار می دهند، بدون آنکه عمق مطلب را کاملا توضیح دهند.

بعنوان مثال، استان خراسان رضوی با دارا بودن ذخایر گسترده سنگ آهن پلاسری و توده ای که از کیفیت و عیار بسیار خوبی برخوردار است، علی رغم اینکه چندین کارخانه کنسانتره و گندوله را در قطب معدنی سنگان خواف در خود جای داده است، برخورداری چندانی از استخراج این ذخایر نداشته است و با همه آلودگی های زیست محیطی و ترافیک جاده ای و آلایندگی برخی کارخانجات گندوله و کنسانتره، ماده اولیه ای ذخایر معدنی را به کارخانجات خارج از استانی منتقل می کند که مجبور است بعنوان سوبسید به کارخانجات ذوب آهنی بدهد که این مواد اولیه را با قیمت بسیار کم تصاحب نموده و گاها هزینه همین قیمت کم را نیز به موقع پرداخت نمی کنند. در حالی که ارزش جهانی این مواد اولیه بسیار بالاتر از بهایی است که به این معادن و صنایع اولیه پرداخت میشود.

اگرچه معادن، کارخانجات گندوله و کنسانتره سازی از صادرات سنگ خام، دانه بندی شده، کنسانتره و گندوله، تحت عنوان خام فروشی منع می شوند، کارخانجات ذوب آهن به راحتی شمش و پروفیل و ورق های خام تولیدی خود را که به نوبت خود میتواند ماده اولیه کارخانجات خودروسازی، وسایل خانگی، در و پنجره، ساختمان سازی و...باشد، صادر نموده و سود آن را به چرخه تولید بر نمی گردانند. این خریداران در حالی مدعی جلوگیری از خام فروشی اند که عملا مبادرت به خان فروشی می کنند تا کارخانجات وابسته این مواد اولیه با هزینه بالاتر، ورق و پروفیل و شمس مورد نیاز خود را از کشورهای چین و روسیه و...وارد کنند و دود گرانی به چشم مصرف کننده داخلی برود!. آیا این مساله با قاضی رفتن یک طرفه تفاوتی دارد؟

سوال این hست، چرا شرکتهای بزرگی که در سایه جلوگیری از خام فروشی، ذخایر استان خراسان رضوی را با چماق پرهیز از خام فروشی به چنگ آورده، دسترنج معدنکاری و مواد اولیه این استان را برای خود می برند، چرا مواد اولیه شرکتهای موجود در استان را در قالب سوبسید شمش، ورق، پروفیل و...تامین نمی کنند تا سیکل ارزش افزوده کامل و موجب اشتغال و رونق صنایع استانی گردد؟! آیا این کار نوعی عوام فریبی نیست؟

ذخایر استانی که در بیست یا سی سال آینده تمام شده و اثری از نتیجه استخراج آن برای آیندگان باقی نخواهد ماند! آیا این سیاست یک بام و دو هوای خام فروشی را در آینده ی این منطقه محروم کسی پاسخ خواهد داد؟

امید داریم مسئولان استان و کشوری با دوراندیشی خود، این نگرانی ها را در نظر داشته باشند.

عضو هیئت مدیره انجمن تخصصی معادن خراسان رضوی

اقتصاد شرق آخرین ویرایش : ۱۶ تیر ۱۳۹۹, ۱۱:۵۵


نظر سنجی اقتصاد شرق

اخبار تصویری

پیشخوان خبر

یادداشت ها