وقتی سیل آمد مردم کجا بودند؟

۷ خرداد ۱۳۹۸ کد خبر : 2325
تقریبا هیچکس در ضرورت امداد رسانی به آسیب دیدگان از بلایای طبیعی تردید ندارد. حتی موضوع فراتر از این است. به هنگام گرفتار شدن گروهی از انسان ها، حس همدردی عمیقی در آنها که آسیب ندیده اند ایجاد می شود. این حس چنان عمیق است که نه مرز می شناسد و نه مذهب و قومیت! هر قدر هم گستره آسیب وسیع تر باشد این حس همدردی عمیق تر است و همه گیرتر.

بنابراین یکی از مهمترین مسائل در امداد رسانی به هنگام حادثه، سازمان دهی همین مردمی است که مشتاقانه به دنبال کمک به همنوعان شان هستند. متاسفانه ساختار اداری موجود برای این کار مناسب نیست. البته سازمان هایی نظیر هلال احمر و کمیته امداد وجود دارند که تلاش می کنند کمک های مردمی را جمع کرده و به نحو مناسبی به آسیب دیدگان برسانند. اما به دلایلی که جای بحث آن در این یادداشت نیست، لااقل بخش قابل توجهی از مردم اعتماد کافی برای ارسال کمک های خود از طریق این سازمان ها ندارند.

دلیل این سخنم حضور پررنگ سلبریتی ها در ماجرای گردآوری کمک به زلزله زدگان استان کرمانشاه بود. این شخصیت ها در آن اتفاق ناگوار توانستند حجم بسیار عظیمی از کمک های مالی مردم را گردآوری کرده و هر کدام متناسب با سلیقه خود آن کمک ها را به مصرف آسیب دیدگان برسانند.

گروه قابل توجه دیگری از مردم هستند که می خواهند شخصا به منطقه بروند و کمک هایشان را مستقیما به دست آسیب دیدگان برسانند.

هیچ تردیدی نیست که هم گرد آوری کمک به وسیله شخصیت های مورد قبول مردم و هم کمک انفرادی مردم با حضور شخصی در منطقه آسیب دیده، روش سازمان یافته و کاملا موثری نیستند. اما وجود این دو پدیده در رابطه با جذب کمک های مردمی، خود دلیل محکمی است که برنامه سازمان های رسمی موجود برای چنین کاری بی نقص نیست.

به گمان من سازمان های مسئول مانند هلال احمر و کمیته امداد باید برنامه ای دقیق تر و عملی تر برای جذب  سریع و موثر کمک های مردمی داشته باشند. در این رابطه اولین ضرورت اعتماد سازی و ترمیم بی اعتمادی های ایجاد شده نسبت به این سازمان ها در بین مردم است. برای این کار شاید لازم باشد حداقل در روزهای بحران به صورت مرتب گزارش های شفاف و اعتماد آفرینی از عملکرد مالی خود و نیز میزان کمک های دریافتی از مردم به تفکیک شهر و استان منتشر سازند.

پیشنهاد دیگر این است که در روزهای بحران یک ستاد مردمی متشکل از همان سلبریتی ها و شخصیت های مورد احترام و وثوق مردم تشکیل دهند و از ایشان بخواهند بر عملکرد و چگونگی گرد آوری و هزینه کرد کمک های مردمی نظارت کرده و سپس نتیجه نظارت خود را راسا منتشر ساخته و به اطلاع مردم برسانند.

باید توجه داشت که مردم در هر حادثه بزرگی که برای همنوعان و هموطنانشان رخ دهد همچنان وارد صحنه می شوند و دلشان می خواهد دلسوزانه کمک هایی را به آسیب دیدگان برسانند. اما اگر راه مطمئنی برای کمک هایشان پیدا نکنند، ممکن است نفس کمک رسانی آنها خود مایه دردسر شده و به فرایند امداد و نجات آسیب برساند. و یا حد اقل از این کمک ها استفاده موثری نشود.

پی نوشت: در جریان بازدید شخصی که از مناطق سیل زده استان های گلستان، خوزستان و مازندران داشتم گروه های مردمی سازمان نیافته ای را دیدم که هر کس به کاری مشغول بود و مطابق میل و سلیقه اش کاری می کرد!

عضو هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد

اقتصاد شرق آخرین ویرایش : ۷ خرداد ۱۳۹۸, ۱۴:۵۱


نظر سنجی اقتصاد شرق

اخبار تصویری

پیشخوان خبر

یادداشت ها