کنوانسیون تغییر اقلیم پاریس و خروج آمریکا از آن به دستور آقای ترامپ

۱۳ خرداد ۱۳۹۶ کد خبر : 1831
حسین ثنایی‌نژاد* از حدود دهه هشتاد میلادی دانشمندان هواشناسی و علوم محیطی به این نتیجه رسیدند که انتشار گازهاي گلخانه‌اي مانند دی اکسید کربن ناشي از سوخت هایی فسیلی مانند نفت و زغال سنگ آب و هواي جهان را می تواند تغییر دهد. بر این اساس تصمیم گرفته شد تا با انجام اقدامات بین المللی جلو رشد فزاینده انتشار این گارها در جو گرفته شود. به همین دلیل مجمع عمومی سازمان ملل «مجمع بین‌المللی تغییرات آب‌وهوایی» را در سال 1988 به تصویب رساند. در سال ۱۹۹۰ مجمع عمومي سازمان ملل كميته مذاكرات بين الدول را جهت تدوين كنوانسيون تغيير آب و هوا تشكيل داد. اين كنوانسيون در ژوئن ۱۹۹۲ در اجلاس زمين ريودوژانيرو (برزيل) توسط سران كشورها و مقامات ارشد ۱۵۴ كشور به امضاء رسید که باید از سال ۱۹۹۴ اجرا می شد.

 
 
سومین کنفرانس اعضا در سال 1997 در شهر کیوتو ژاپن برگزار شد. در این کنفرانس اولین معاهده جهانی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای با عنوان پروتکل کیوتو به تصویب رسید. در این معاهده فقط کشورهای ثروتمند موظف بودند ميزان انتشار گازهاي گلخانه‌اي خود را تا سال  ۲۰۰۸ به ميزان 5 درصد نسبت به سطح انتشار خود در سال ۱۹۹۰ كاهش ‌دهند. با توجه به اینکه باید حداق 55 عضو که حداقل 55 درصد سهم را در انتشار گازهای گلخانه ای داشتند آن را امضا می کردند، این پروتکل تا سال 2005 معطل ماند و پس از تصویب روسیه در این سال به اجرا درآمد. در آن زمان آمریکا این پیمان را امضا نکرد با این استدلال که به اقتصاد کشورش لطمه وارد می شود.
 
ازآن روز تا سال 2015 که کنفرانس پاریس یرگزار شد 17 کنفرانس بین المللی دیگر نبز شکل گرفت تا این موضوع مهم از طرف سازمان ملل پیگیری شود. مهمترین توفیق کنفرانس پاریس این بود که با مشارکت 195 کشور از جمله کشورهایی مانند چین، آمریکا و هند که بیشترین سهم را در تولید گازهای کلخانه ای داشتند برگزار شد و همه این کنوانسون را امضا کردند. به همین دلیل هم این کنفرانس در واقع موفق ترین کنفرانس تاریخ به شمار می رفت.
 
بر اساس توافقنامه پاریس باید به گونه ای عمل شود که دمای کره زمین تا سال 2100 دو درجه بیشتر افزایش پیدا نکند. لازم به ذکر است که اکنون کار از کار گذشته و ما برای توقف افزایش دمای زمین کار زیادی نمی توانیم انجام دهیم. بلکه تمام تلاش بر این است که فقط این افزایش دما کنترل شود. در این توافق همچنین مقرر شد کشورهای عضو گزارشی از سهم کشورشان در انتشار گاز دی اکسید کربن را تا سال ۲۰۳۰ ارائه کنند که نمی باید از ۴۰ میلیارد تن عبور کند.
 
 در کنار تعهدهای ریز و درشت دیگر این کنوانسیون کشورهای توسعه ‌یافته متعهد شدند از سال ۲۰۲۰ سالانه ۱۰۰ میلیارد دلار به کشورهای در حال توسعه کمک کنند تا در زمینه کاهش گازهای گلخانه‌ای و نیزسازگاری با شرایط جدید اقلیمی‌ مصرف شود.
 
امروز متاسفانه آقای ترامپ آمریکا را که یکی از بزرگترین کشورهای تولید کننده گاز دی اکسید کربن در جهان می باشد از این پیمان خارج کرد. متاسفانه چنین کنوانسیون های بین المللی ضمانت اجرایی ندارند و صرفا فشارهای سیاسی اندکی هست که شاید بتواند کشورها را نسبت به تعهداتشان پایبند نگهدارد. بنابراین اکنون که ایشان تعهد نامه ای را که رئیس جمهور قبلی آمریکا آن را امضا نموده فسخ کرده، هیچ اقدام حقوقی خاصی علیه ایشان قابل انجام نیست. امید است فشارهای سیاسی سایر کشورها و فعالین محیط زیست در داخل آمریکا بتواند جلو خسارت جهانی ناشی از چنین اقدامی را بگیرند.
 
عضو هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد

« منبع خبری : اقتصاد شرق » آخرین ویرایش : ۱۳ خرداد ۱۳۹۶, ۱۴:۱۰


نظر سنجی اقتصاد شرق

اخبار تصویری

پیشخوان خبر

یادداشت ها